Ik moet nog even oefenen

Het overkomt me niet vaak, maar ik heb hier dus echt geen woorden voor. Wat een master.

Boe en Kut roepen

Heerlijk. Iets zien en horen, er geen chocola van kunnen maken en vervolgens snoeihard afzeiken. Laten we wel wezen. Wat is nou makkelijker, dan iets wat je niet begrijpt, lekker belachelijk te maken? Het scheelt mij in ieder geval hoofdbrekers (“waarom snap ik dit niet?”) en levert behalve een dosis hilariteit en foute opmerkingen uiteraard ook minder imagoschade op. Stel je voor dat IK gezichtsverlies lijd wegens domheid. Duh.

Ik heb er uiteraard van gehoord, ken ook wel een paar liedjes van ze. Ik luister immers naar Studio Brussel. Dromerig, fraaie melodielijnen en laat dan meteen ook maar alle andere denkbare  muziekclichés los. Ja, ik heb het over Sigur Rós.

(more…)

Altijd al willen hebben…

Van sommige dingen kan ik me prima voorstellen dat je de neiging hebt om hier en daar een bochtje af te snijden. Een voorbeeld, heer B, ik wil een voorbeeld! Nou euh, bijvoorbeeld: Cubaanse sigaren. Het mag weliswaar niet echt, maar voor de ware liefhebber is het de moeite waard om een paar van die honkbalknuppels het land uit te smokkelen.

Tot zover de plausibele, volkomen begrijpelijke kant van het verhaal. Je wil graag iets, het mag niet echt (of, zo u wil, echt niet) maar toch doen, gewoon voor de heb. Of voor de doekoe. Een illegale Louis Vuitton, schimmig edelmetaal of verdovende drugsmiddelen.

De amerikaanse fotografe Taryn Simon keek vijf dagen mee over de schouders van de Yanks-marechaussee op Kennedy Airport. De Louis Vuitton zit er natuurlijk ook bij. Maar. WAT MOET JE GODVERREDOMME MET TANDPASTA GEMAAKT VAN KOEIESCHIJT? EEN DODE VOGELT? VLEES IN EEN FLES? HERTENLUL (oh wacht, gedroogd. nee, dan…)?! In totaal werden meer dan 1.000 dingen in beslag genomen. Kijk even mee. Ik vind ‘m mooi. Vooral de cowhoof bottle.

http://www.nytimes.com/interactive/2010/07/30/magazine/20100801-taryn-simon-contraband.html

http://lens.blogs.nytimes.com/2010/07/30/behind-49/

Lekker dansen

Even fijn beuken met een leuke video:

Dit deed mij meteen denken aan mijn jeugdhelden:

Ik gaat lekker dansen!

Appartement als drumstel

Fan-tas-tisch filmpje! Sommige mensen krijgen ook overal muziek uit..

Music For One Apartment And Six Drummers from Mister Magnus on Vimeo.

SWAN DIVE!!!

De tranen rolden over m’n wangen. Sweet, sweet sarcasm. Briljante meneren reclamemakers, chapeau!

DWDD in 3 minuten

Behoeft geen commentaar. Gewoon kijken. Gewoon helemaal raak. Daaaaaaaag Matthijs!

Voor computerspellenfanaten #2

In het kader van ‘mensen die iets bijzonders kunnen zijn leuk’, I bring you: funny Asian man. Dit is Super Mario, even verder joetjoepen ook naar zijn versie van Donkey Kong !

You Talking Kak!

Something is seriously wrong with these people. Dat is een comment die ik wel vaker tegenkom wanneer ik iets over Die Antwoord lees. Ik ben het er wel en niet mee eens. Het is fascinerende shit. Het zijn weirdoos in optima forma en volgens mij is het een dusdanig goeie gimmick, dat je verdere marketing niet nodig hebt. Rapper Ninja. Rapster/zangeres Yo-Landi Vi$$er. En techneut spinmaster DJ Hi-Tek. Ik vind het kewl.

Neem nou de track Wat Pomp. Geen idee waar dit over gaat, maar het bouncet en rockt als de neten. Bijvoorbeeld deze reactie die van het www pluk: Yo-landi says “I’m sweet and twisted like a koeksister,” and if you look it up, you’ll find a koeksister is actually a sugar-coated twisty do-nut-like South African thing. And t’s an awesome pun. With just a little research, their lyrics really open up. Give it a go! Next level!

(more…)

Voor computerspellenfanaten

Voor Flo. (Maar voor de rest ook wel heel erg tof!)

Kun jij deze printer ook maken als ie stuk is ???

Zondagsche Sportrubriek. Maar dan anders.

Gisteren bereikten de Boston Celtics (never mind – iets met basketbal) de finals. Van wat, Heer B? Euh, van ongeveer The Biggest Deal in Sports. Ze gaan het in De Finale om de NBA-titel opnemen tegen LA Lakers, die de Western Conference wonnen. Boeiend, ga door, zult u schreeuwen. Meer, ik wil meer meer meer van deze info.

Sorry. Excuses. Die info gaat u maar elders zoeken. Ik wil het over iets anders hebben. Wel gerelateerd aan de Celtics overigens. In de US of A moet ongeveer alles tot circus-proporties opgeblazen worden. Daarom trekken ze ons voetbal ook niet: te zaai. Maar naast de sport zelf moet de zaak rond het strijdperk tot tralala- en oelalaniveau verheven worden. Met meisjes, muziek, dans, spektakel. Whatever. En ook hun verslaggeving is out-of-this-world. Met duizendmiljoenmiljard camera’s en een batterij verslaggevers en deskundologen. Hell, Pamela Anderson werd ontdekt onder het publiek tijdens een potje American Football in Vancouver en kreeg daarna haar claim to fame via het maken van bierreclame, het dragen van een rood badpakje, met een nietje in haar navel en het uitdoen van haar kleren in familiefilmpjes.

Raar verhaal, heer B. Waar wilt u naartoe? Nou, de Amerikaanse TV doet het erg leuk waar het gaat om leipo’s uit het publiek in beeld te brengen. Live. Op schermen in het stadion. Graag uw aandacht voor deze vogel. Ik vind hem geniaal.

Creatief met stoepkrijt

Ladies and gentlepeople: I bring you Kurt Wenner.

Wie? Nou Kurt Wenner; dé reden waarom je je kinderen buiten moet laten spelen. Dus hup allemaal achter die computer uit, de paden op en de lanen in. En wie weet, doe je dit dan binnenkort zelf ook. En for the record..dit is dus stoepkrijt hè mensen.

Oh en voor meer, ff klik

Wat iedereen weet. En toch doet.

Ik heb het geluk en de pech een communicatieman te zijn. Ik word geacht te weten hoe het wel en niet moet. En dit met anderen te delen. Gevraagd en ongevraagd advies te geven. Het dagelijkse en werkzame leven leveren niet zelden fraaie staaltjes pijn op. Dat als aftrapje voor dat wat ik met u delen wil.

Ik heb ook de pech dat a) de wereld vol met eigenwijze mensen loopt en b) verbazingwekkend veel mensen deskundig zijn op communicatiegebied. “Deskundig” bedoel ik dan. Trust me, I’ve seen the valley. And au contraire: it is NOT green. Hemeltergende voordrachten aan personeel. Wethouders die te-nen-krom-men-de columns schrijven. De gemeentelijke pagina in het huis-aan-huis blad met zes (6!) keer de burgemeester op de foto. Een communicatiemanager (jahaaa!) die tegenspreekt dat er op de eigen afdeling onrust en ontevredenheid is (“mijn deur is open en dan komen ‘ze‘ het me wel zeggen”) wegens gebrek aan communicatie. Een CEO van een multinational die bezweert dat zijn plannen en voornemens via de leidinggevenden onder hem intern keurig, volledig en integraal via het ‘cascademodel’ wel doorgebriefd worden aan het personeel (“daarvoor zijn ze directeur en manager”). Zelf in-elkaar-geflanste folders. Reclameslogans en bedrijfsnamen die als kut op Dirk slaan. Paginaopmaak die barsten in je oogbal veroorzaakt. Ja, het is een hel out there.

Maar wij versagen niet. Iedere dag biedt een nieuwe kans. Zieltjes winnen. Vertellen hoe het ook kan. Doelgroepgericht schrijven. Normalemensentaal gebruiken. Laagdrempelig zijn. Begrijpelijk houden. In soundbites praten. Hou dat even in gedachten. En kijk dan naar het hieronderstaande fillempie. Voor iedereen die wel eens een presentatie houdt en net zo stronteigenwijs is als de rest van de club van IK-LAAT-ME-NIET-ADVISEREN-DOOR-DIE-PRUTSERS-VAN-COMMUNICATIE-WANT-IK-WEET-HEUS-WEL-HOE-HET-MOET.

Echt Waar. Echt. Nee ik lieg niet. Hand op het hart.

Ik laat dit keer mijn commentaar maar eens achterwege. Gewoon. Stilzwijgen. Beter.